Een verklaring heeft pas waarde als iemand haar kan vinden. Het register wordt de plek waar je een productie opzoekt en ziet wat de makers zelf hebben vastgelegd over hun gebruik van AI.
Wie wil weten hoe een film is gemaakt, hoeft niemand om toestemming te vragen.
Zoeken en lezen in het register kost niets en vereist geen account. Dat geldt voor publiek, journalisten, festivalprogrammeurs en onderzoekers evengoed als voor omroepen en distributeurs. Alles wat in het register staat, is voor iedereen volledig zichtbaar.
Je zoekt een productie op en ziet in één oogopslag wat er per onderdeel is verklaard: waar geen AI aan te pas kwam, waar het een hulpmiddel was en waar gegenereerd materiaal in het eindresultaat terechtkwam.
Verklaringen blijven bestaan. Wordt er een nieuwe versie gepubliceerd, dan blijft de oude leesbaar. Zo kan een verklaring uit 2026 over tien jaar nog worden nagelezen en blijft zichtbaar wat er wanneer is gezegd.
Een losse verklaring in een e mailbijlage helpt de producent die haar meestuurt. Maar iemand die zich afvraagt hoe een film tot stand kwam, weet niet waar hij moet zoeken en of er überhaupt iets is verklaard. Zonder vindplaats blijft transparantie iets tussen twee partijen.
Het register maakt van losse verklaringen een naslagwerk. Voor een festivalprogrammeur die honderd inzendingen langsgaat. Voor een journalist die een claim wil natrekken. Voor een producent die wil laten zien dat hij open kaart speelt zonder daar telkens opnieuw een mail over te hoeven sturen. En voor het publiek, dat dan zelf kan kijken in plaats van te moeten geloven.
Zodra het register er is, sluit je het formulier af met één knop: publiceren. Geen aparte aanmelding achteraf.